Toen ik, zo'n 25 jaar geleden, de Griekse en Latijnse Taal en Cultuur bestudeerde, was mijn historische interesse groter dan mijn litteraire of taalkundige. En bovendien won mijn belangstelling voor de geuren, kleuren en smaken van het dagelijks leven het van die voor de grootsheid van het politieke bestel van de Romeinen. Zo groeide in mij het verlangen om het leven in die tijd nader te komen door de authentieke geur en smaak van wat men toen at in mijn keuken tot leven te wekken. Iemand anders heeft dat met de wijn der Romeinen gedaan. Het resultaat is jaarlijks te koop bij Mas des Tourelles in de Provence.
 

Misschien wel ons wonderlijkste wijnavontuur begon toen ik op een middag binnenstapte bij een wijnhandel waar ik vaker kwam om een praatje te maken. De man daar beweerde altijd dat hij een liefhebber van Bourgogne in één oogopslag kon onderscheiden van een Bordeaux-drinker: zij verschillen van lichaamsbouw op een manier die weerspiegeld wordt door het verschil in ontwerp van de flessen waarin voornoemde wijnen traditioneel worden gebotteld. Die middag stonden er op zijn toonbank een tiental stoffige flessen met wijnen van hoge tot zeer hoge komaf, allemaal uit het legendarische jaar 1947. Terwijl hij de Bourgognes apart zette om ze tegen mijn begerige blikken te beschermen, vertelde hij me hoe er zoeven een sjofel geklede jongeman met een doos onder zijn arm was langsgeweest, die hem deze "erfenis van zijn opa" te koop had aangeboden tegen een voor kenners buitensporig lage prijs. En dat hij de Clos de Vougeot onmiddellijk voor zichzelf had gereserveerd. Ik vroeg of hij de andere wel wilde verkopen en schoof een Sauternes (Château Bastor Lamontagne) en een Château Pétrus naar mijn kant van de toonbank. Even later was ik voor Hfl. 250,- armer en twee bijzondere flessen rijker. Voor de Pétrus had hij maar honderd gulden durven vragen, omdat de fles geen jaartal droeg: het was een botteling van een wijnhandel te Brussel. Dat kon toen nog. We hebben beide wijnen met zeer veel genoegen gedeeld met mijn broer Wim en zijn vriendin Bas. Het leverde ons een levenslange voorliefde voor Château Bastor Lamontagne op en over het jaartal van de fles Pétrus had ik geen reden tot twijfel toen ik mijn eigen bevindingen vergeleek met die van Michael Broadbent:

"De jaren '45, '47 en '49 waren schitterende jaren voor de Pomerols en Château Pétrus 1947 is waarschijnlijk de top. Tweemaal geproefd; de eerste keer een château-botteling: ongelooflijk diep van kleur, bijna ondoorzichtig, geheel rijp, met een bruin tintje; het zware 'verbrande' boeket van een hete oogst, klassiek met een indrukwekkende rijpheid. Evenals de Cheval Blanc lichtelijk zoet, vrij vol, rijk, rond, maar met een opmerkelijker, en in dit geval welkom zuurtje in de smaak. Een betoverende wijn." (Notitie uit 1971; wij dronken hem 20 jaar later)

Tot slot het meest romantische. Het is oktober in Tuchan en de vendanges zijn net voorbij. Onze laatste vendanges, want Alexandra is op dat moment zwanger van "Broosje".Volgens onze traditie kamperen we de laatste nacht bovenop de "garrigue", vanwaar we het hele dal en de ganse sterrenhemel kunnen overzien. We weten dat Robert en Mieke daar een grote wijngaard hebben, met helemaal onderaan een hoekje zeer oude wijnstokken -"uniquement de la grenache"-, dat zij niet de moeite van het plukken waard hadden geacht.
Op die laatste ochtend, de dauw is nog maar net van het veld, plukken wij als ouderwetse "glaneurs" de laatste gave trossen van de wijngaard, die het volgend jaar gerooid zal worden. De oogst leggen we zorgvuldig in kistjes en laden haar in het karretje achter de HY. Onderweg hebben we druif voor druif alleen de gaafste uitgezocht en laten vergisten tot een wijn, die we willen bewaren om te schenken op de dag dat Roos meederjarig zal worden.
Of die wijn dat zal halen, achttien jaar? Ik twijfel er niet aan, zeker niet nadat we op Roos' tiende verjaardag één van de flessen hebben geopend om te proeven. In kracht en zuiverheid deed hij zeker niet onder voor een Château de Nouvelles en zijn jaargenoten van de Vignerons du Mont Tauch heeft hij reeds ver achter zich gelaten.